Aşk kirlendi. Kirletenler de oturmuş hâllerine ağlıyorlar. Saç baş yoluyorlar. Sessizliklerine bürünmüş, aşkın tekrar kucaklarına düşmesini bekliyorlar. Aşkın nasıl kirlendiği her bireyin yaşadığı hikâyelerde saklıdır. Ama ilginçtir ki; bütün aşk hikâyelerinde aşkın renkleri farklı, kokuları aynıdır. Aşk hikâyesi olanlar, aşkı yaşadılar mı yoksa aşkla mı karşılaştılar bilinmez; ama karşılaşanlarda ve yaşayanlarda bir gariplik, muammalık olduğu gerçeğiyle karşı karşıyayız… Her şeye karşın kimsenin aşkı anlamamasına, aşkı tanımamasına rağmen aşk bütün kapıları çalmaya devam ediyor. Birilerinin aşkı tanıyıp, yüreklerinin başköşesine buyur edecekleri güne kadar da çalmaya devam edecek.
Aşk elbisesini giymenin bir zamanı, mekânı yok. Aşk arayınca bulunmayan, kendisinden umut kesildiği anda ise ortaya çıkan bir gizemdir. Aşk müdahaleden hoşlanmaz, tıpkı hayatın kendi eksenine müdahale edilmesinden hoşlanmadığı gibi. Aşk sürprizleri sever. Beklenmedik anlarda kapıyı çalar. Bazen kapıyı çalmadan içeri girer. Aşkın anlık ve hazırlıksız gelişiyle önceden tanıdık olmamasından dolayı insanı bir garip duygu, bir sarhoşluk hissi sarar. Aşkla tanıştıktan sonra uzun süre aşkla sarmaş dolaş olunur. Ayılana kadar bu hâl devam eder. Ayılınca etrafa tuhaf tuhaf bakınır ve anlarsınız ki karar anınız gelmiştir. Bu karar dakikalarında artık aşka bir renk verme, bir tanım koyma zamanıdır. Bunlar aşkın kalması ya da gitmesiyle hayatınıza yeni bir pencere açacaktır.
DEVAMI “TÜRKİYE SİNEMASINDA KADIN VE AŞK” Kitabından OKUYABİLİRSİNİZ.
İNSTANGRAM: @osmantatlioffical
