İlkbahar ve yaz aşklarına inat, gökyüzünün karanlığa büründüğü, rüzgârın insanın içini titrettiği bir zamanda yağmurun hüzün kokan yağışında derinlere ve uzaklara dalmış adam; gözlerindeki hüzün ve mutluluk arasındaki bakışlarıyla resme dalarken resmin arkasındaki ruh çıkagelir. Adam, ruhtan habersizdir. Aslında adamın aşkında, yüreğinde ruha yer yoktur. Sadece bir anın, bir duruşun resmi karşısında kendini değerli gören adam, kendine ait aşkın tadını çıkarmaktadır. Kendine ait aşka ruh vermiştir. Sadece değişmeyen bir gülüşün ve bakışın karşısında kendi yalnızlığı içinde yüzmeyi sevmektedir. Acıyı ve yalnızlığı seven adam, ruhun çıkıp gelmesine aldırış etmez.
DEVAMI “TÜRKİYE SİNEMASINDA KADIN VE AŞK” Kitabından OKUYABİLİRSİNİZ.
İNSTANGRAM: @osmantatlioffical
