Son dönem Türkiye sinemasında aşk ve ilişkileri incelerken benzer ve klişe kurgulardan farklı gördüğüm ve özgün bir film düşüncesi uyandıran ve beni şaşırtan “Sadece Sen” filminin Güney Kore sinemasından yönetmenliğini Song II-Gon’un yaptığı “Always” filminden uyarlama olduğunu fark edince sinemamız adına hayal kırıklığı yaşadım. Son dönem aşk filmlerinin birbirini taklit eden, birbirinin aynı senaryolarla piyasayı kuşattığı bir dönemde özgün senaryoların azlığı sinemamız ve seyircimiz için kötü bir durum. Film okumalarında ön yargı ve etkiyi azaltmak için filmin jeneriğine bakmadığım gibi filmlerle ilgili yazılan çizilenleri de okumamaya çalışırım. “Sadece Sen” filminin bitişinde “uyarlama” yazısını görünce oturup “Always” filmini de izledim. Tabii burada iki film arasındaki kurgu, tema ve oyunculuklar üzerinde bir kıyaslamaya gitmeyeceğim. Filmleri karşılaştırmak hem tarzım değil hem de üzerinde çalıştığımız konunun formatına uygun değil.
Uyarlama filmlerin çözümlemesinde kültürel farklılıkların göz ardı edilmemesi önemlidir. Her film çıktığı toplumun motiflerini taşır. Bu motifler başka bir toplumun özelliklerine uygunluk sağlamayabilir. Uyarlama filmlerde bu farklılığa dikkat edilmesi şart olduğu gibi, seyircinin de eleştirmenin de bunu atlamaması gerekmektedir. Konu aşk olunca uyarlama farklı bir boyut kazanmaktadır. Aşk evrensel bir duygudur. Hiçbir toplumun yapısına hapsedilemeyecek kadar engindir. Aşkın yaşanışı ya da dile getirilişi belki tartışılabilir. Ama kişilerde yarattığı duygusal etkinin benzerlikleri tartışılmazdır. Tartışılsaydı aşk filmlerinde farklı kültürün insanları kendilerini filmdeki karakterlerle özdeşleştiremezlerdi ve filmlerin cazip bir tarafı kalmazdı. Sinema sektörü de aşk üzerine bu kadar film çekmek zorunda kalmazdı.
DEVAMI “TÜRKİYE SİNEMASINDA KADIN VE AŞK” Kitabından OKUYABİLİRSİNİZ.
İNSTANGRAM: @osmantatlioffical
